Δημοσιονομική οικονομική ανατομία
Ο όρος δημοσιονομική οικονομική κρίση έχει ανάγκη καλύτερης και ακριβέστερης προσέγγισης.
Το κράτος είναι ένα είδος βιοτεχνίας
Ενώ κάθε δημόσιο έχει έξοδα, έσοδα, διευθυντές και υπαλλήλους όπως κάθε μια καθωσπρέπει και μη καθωσπρέπει επιχείρηση παντού σ’ αυτόν του κόσμο, διέκρινε το “δημόσιο” ενός κράτους πάντοτε μια σχεδόν αστείρευτη δανειοληπτική δυνατότητα. Δεν τίθονταν θέμα δανείου, τίθονταν απλούστατα όροι δανείου. Εν μέρει ή εξ ολοκλήρου ήταν αναγκασμένες οι κυβερνήσεις να αποκρύπτουν από τους ψηφοφόρους τους αυτούς τους όρους, που συνοδεύονταν συχνά από προσωπικές χρηματοδοτήσεις και δωροδοκίες, δημιουργώντας παράλληλα την εντύπωση μιας κυριολεκτικά καλά “λαδωμένης” μηχανής όπου όλοι οι συμμετέχοντες απολαμβάνουν κέρδη. Όσο οι χειρίζοντες μιας τέτοιας καταστάσεις, πολιτικοί, επιχειρηματίες, ψηφοφόροι απολαμβάνουν προνόμια ή έστω τρέφουν απατηλές ελπίδες, όπως τουλάχιστον στην περίπτωση πολλών ψηφοφόρων για να μείνουμε και στα πλαίσια των δημοκρατικών κρατών, είναι όλα μέλι γάλα. Όσο οι ισορροπίες είναι ανεχτικές για όλα τα μέρη το παιχνιδάκι των χρηματοδοτήσεων μπορεί να διαιωνίζεται.
Όταν δεν δουλεύουν οι μηχανές…
Τι γίνεται όμως όταν τα συνδιαλεγούμενα μέρη δεν μπορούν πλέον να συνεννοηθούν μεταξύ τους, όταν χαθεί κάποια στιγμή η εμπιστοσύνη μεταξύ των πλευρών αυτών. Σε επίπεδο εταιριών μεταξύ τους η εύρεση εμπιστοσύνης είναι το πρώτο βήμα για μια συνδιαλλαγή. Το εμπορεύσιμο είδος δεν δρομολογείται όταν υπάρχει υπόνοια μη πληρωμής. Ο κρατικός μηχανισμός δε προστατεύει τον έμπορα, τιμωρεί απλά τον αφερέγγυο. Ποιος όμως θα ελέγξει μια αυτόνομη και ηθικά μη υπεύθυνη λαϊκή βούληση για να διασφαλίσει της επενδύσεις επενδυτών, οι οποίοι δρουν μέσα στο παγκοσμιοποιημένο σύστημα χρηματοδοτήσεων μέσω μετοχοποιημένων αξιών και χρηματιστηρίων; Η λύση είναι απλή και ταυτόχρονα επικίνδυνη. Η λύση είναι να μην υπάρχει λύση. Σύμφωνα με τις περιστάσεις, τα διακρατικά συμβόλαια και η συνθήκες που συνάπτουν οι διαπλεκόμενοι αναμεταξύ τους δομείται το πλαίσιο εκείνο που επιτρέπει μια στοιχειώδη οργάνωση και επίβλεψη των καταστάσεων. Τα ίδια τα κράτη μετατρέπονται έτσι σε δημόσιες χρηματιστηριακές αρχές, οι οποίες απεμπολούν κατά κάποιο τρόπο την κυριαρχία της βούλησης του ψηφοφόρου της και υποτάσσονται από μόνες τους στο παιχνίδι των πολυεθνικών εταιριών, που τα μεγέθη συναλλαγών τους ξεπερνούν κατά πολύ τα εγχώρια προϊόντα πολλών μικρών χωρών, όπως και της Ελλάδας.
…και δουλεύουν τα συμφέροντα
Μέσα στα ιστορικά δρώμενα του χρήματος και του καπιταλισμού, από την στιγμή δηλαδή που ανεξαρτητοποιήθηκε η αξία του χρήματος από το απτό εμπόρευμα η κρατική κυριαρχία καταφέρνει να έχει μια κατευθείαν, σίγουρη και άμεση φορολογική είσπραξη. Οι χρηματοοικονομικές συνθήκες και τα κοινωνικοοικονομικά πλαίσια είχαν εξελεγχθεί. Εξελεγχθεί έχουν και οι μέθοδοι είσπραξη των φόρων. Πλην όμως δεν έχει αλλάξει το ακλόνητο των δυνατοτήτων. Ένα κράτος δεν είναι δυνατόν να χρεοκοπήσει. Μια οποιασδήποτε διαδικασία χρεοκοπίας, αναδιαρθρώσεις η κούρεμα εξυπηρετεί την διατήρηση του συστήματος χρηματοπαγνίων. Που από την μια κρίση θα σκοντάφτει στην επόμενη. Ο καθείς κα τα όπλα του έλεγε ο ποιητής. Ο καθείς στη θέση στου. Η κρίση δεν είναι κρίση, είναι ένα ταρακούνημα του συστήματος προς αναδιάρθρωση της ίδιας του της δομής! Εις ανώτερα.
Image: fuxart – Fotolia
